๐๗ สิงหาคม ๒๕๔๙

Trees


Once upon a time, there were trees.
Trees were there for once upon a time.
.
.
.
Should I be tree?
Always there.
Living serenely for a while,
and then silently died away.
.
.
.
Sucked up carbondioxide,
give out breathable air,
for what results to come?
.
.
.
Once upon a time, there were stones,
stones were there for once upon a time,
.
.
.
Should I be stone?
Living like rocks,
unnoticed of things passed.
Yet changed through times.
.
.
.
Standing there,
ready to be blown by wind,
carved by water,
and at last crumblingly decayed.
.
.
.
Once upon a time, there were human being.
They lived for a while.
Not as long as trees and stones.
.
.
.

๒ ความคิดเห็น:

  1. เพราะมนุษย์มีวงจรชีวิตที่แสนสั้นนี่เองละมั้ง ที่น่าจะเตือนให้เราเข้าใจว่า เราไม่ได้มีอำนาจใดๆ เหนือไปกว่าภูเขา ต้นไม้ ลำธาร

    แต่ใครหลายคนประกาศตนชัดว่า "ก็เพราะชีวิตที่สั้น" นี่แหละก็เลยต้องตักตวง

    ฉันสงสัยว่า ทำไมคนเรามีธรรมชาติในการเข้าใจสรรพสิ่งได้ไม่เหมือนกัน

    ไม่ได้บอกว่าเขาคิดผิด เพราะฉันเองก็ลืมตามาเห็นชีวิตได้เท่าๆ กันกับเขา

    เพียงแต่การกระทำของบางคนก็ทำให้เราเศร้าเหลือเกิน

    ตอบลบ
  2. "Maybe the stone and the tree are telling us a secret,how do we have a long live like them."

    ตอบลบ

หมายเหตุ: มีเพียงสมาชิกของบล็อกนี้เท่านั้นที่สามารถแสดงความคิดเห็น